Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

 

DRUGI UKŁAD

W początkowym okresie industrializacji dominującym wżerem wykorzystywania czaisu wolnego był styl szczególnie cbarakterystyczny dla wiejskich społeczności lokalnych; rozmowy z naj­bliższą rodziną, sąsiadami, przyjaciółmi, słowem — ‚zróżnicowa­ny repertuar zachowań mieszczących się w obrębie pierwszego układu czasu walnego. Obok tego funkcjonował drugi układ, którego dominującym elementem był kościół. Z czasem drugi układ czasu wolnego stopniowo zaczął się różnicować i wzbogacać. Bar, karczma, trupy cyrkowe i od początków naszego stulecia — kino, to symptomy pojawiania się nowego stylu spędzania czasu po pracy; w szerszym kręgu społecznym, funkcjonującym co prawda w obrębie społeczności lokalnej, ale już przekraczającym podsta­wowe grupy rodzinne, sąsiedzkie czy kręgi. Pojawienie się środków masowego przekazu, a zwłaszcza — w połowie bieżącego stulecia — telewizji, rożbiło ten tradycyjny wzór czasu wolnego.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

UKŁADY CZASU WOLNEGO

Zgodnie z tą teo­retyczną konstrukcją zaproponowano możliwość wyróżnienia analogicznych układów w sferze czasu wolnego. O ile jednak ai A. Kłoskowskiej trzy układy kultury stanowią społeczną ra­mę obiegu wartości symbolicznych, o tyle w przypadku ukła­dów czasu wolnego akcenty przesuwają się w Stronę zachowań, mierzonych ilościią pochłanianego przez nie czasu. Ten typ wskaźników diagnostycznych jest przydatny do oce­ny „zawartości” czasu wolnego w wymiarze interakcji społecz­nych.Jak już wcześniej wyjaśniano, do pierwszego układu czasu wolnego zaliczono wszystkie te jego formy wykorzystania, które są realizowane bez udziału imstyltuejd (lokalnych czy pomadlokałnych); pojawiają się na płaszczyźnie nieformalnych kontak­tów społecznych (np. życie towarzyskie, rozmowy z człońkami rodziny, odpoczynek bierny, indywidualne hobby itp.).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

W RAMACH UKŁADU

W ra­mach drugiego układu czasu wolnego znalazły się takie zajęcia, dla których realizacji niezibędne jest istnienie pewnych lokal­nych, zinstytucjonalizowanych form organizacyjnych (np. dom kultury, obiekt sportowo-rekreacyjny, kino, teatr itp.). I wresz­cie w trzecim układzie czasu wolnego znalazły miejsce wszystkie te zajęcia, które wiążą się z odbiorem treści transmitowanych przez prasę, radio i telewizję.Jak wiadomo, trzeci układ czasu wolnego, a zwłaszcza jego najbardziej dynamiczny element — telewizja, wszedł do domi­nującego wzoru wykorzystywania czasu wolnego najpóźniej, ale też stosunkowo najszybciej stał się podstawowym składnikiem tego wzoru. Powstaje wobec tego pytanie, czy współcześnie na­dali obserwuje się tendencję rosnącej roili trzeciego układu czasu wolnego, czy też wzajemne proporcje dystrybucji czasu wolnego między owe trzy układy mają charakter ustabilizowany.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WE WSZYSTKICH KATEGORIACH

We wszystkich wyróżnionych tutaj kategoriach respondentów wystąpiło w porównywanym Okresie analogiczne zjawisko, a mianowicie: wzrost nakładów czasu na uczestnictwo w trze­cim układzie czasu wolnego. Tendencja ta najsilniej zarysowała się w populacji osób czynnych zawodowo. Wśród mężczyzn czyn­nych zawodowo uczestnictwo w trzecim układzie pod koniec lat sześćdziesiątych pochłaniało ok. połowy dziennego wymiaru cza­su wolnego, natamiast w 1976 r. już blisko 60°/o. Dane dotyczące osób czynnych zawodowo wykazały istnienie jeszcze jednego charakterystycznego zjawiska. Mianowicie wzrost dominacji trzeciego układu we wzorze wykorzystywania czasu wolnego w cyklu dobowym współwystępował z dość wy­raźnym spadkiem nakładów czasu na drugi układ i nieznacznym tylko spadkiem udziału pierwszego układu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WZORY WYKORZYSTANIA CZASU WOLNEGO

Jednak dostępne da­ne nie pozwalają na formułowanie aż tak -kategorycznych wnios­ków, bowiem porównywany okres jest zbyt krótki. Analizowa­ne tutaj wartości empiryczne wskaźników budżetu czasu mogą byc potraktowane jedynie jako niezbyt jeszcze wyraźny symp­tom pewnych, możliwych w przyszłości przekształceń wzoru cza­su wolnego, realizowanego w cyklu dobowym. W świetle omawianych danych uzasadniona jednak wydaje się teza, że w cyklu dobowym osoby charakteryzujące się defi­cytem czasu orientują swoje zachowania przede wszystkim na trzeci układ. Interesujące jest w tym kontekście pytanie, czy analogiczne tendencje pojawiają się w cyklu tygodniowym. Dane ilustrujące wzory wykorzystania czasu wolnego według tygodniowego rytmu życia w znacznym stopniu potwierdzają poprzednio formułowane wnioski o wyraźnym związku pomię­dzy dominacją trzeciego układu we wzorze spędzania czasu wol­nego a zjawiskiem deficytu czasu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn