Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

Witaj!

Blog poświcony jest zagadnieniom z kategorii biznesu i ekonomii, wpisy dotyczą rachunkowości i finasow. Jeśli więc interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do śledzenia bloga!

 

DRUGI UKŁAD

W początkowym okresie industrializacji dominującym wżerem wykorzystywania czaisu wolnego był styl szczególnie cbarakterystyczny dla wiejskich społeczności lokalnych; rozmowy z naj­bliższą rodziną, sąsiadami, przyjaciółmi, słowem — ‚zróżnicowa­ny repertuar zachowań mieszczących się w obrębie pierwszego układu czasu walnego. Obok tego funkcjonował drugi układ, którego dominującym elementem był kościół. Z czasem drugi układ czasu wolnego stopniowo zaczął się różnicować i wzbogacać. Bar, karczma, trupy cyrkowe i od początków naszego stulecia — kino, to symptomy pojawiania się nowego stylu spędzania czasu po pracy; w szerszym kręgu społecznym, funkcjonującym co prawda w obrębie społeczności lokalnej, ale już przekraczającym podsta­wowe grupy rodzinne, sąsiedzkie czy kręgi. Pojawienie się środków masowego przekazu, a zwłaszcza — w połowie bieżącego stulecia — telewizji, rożbiło ten tradycyjny wzór czasu wolnego.

UKŁADY CZASU WOLNEGO

Zgodnie z tą teo­retyczną konstrukcją zaproponowano możliwość wyróżnienia analogicznych układów w sferze czasu wolnego. O ile jednak ai A. Kłoskowskiej trzy układy kultury stanowią społeczną ra­mę obiegu wartości symbolicznych, o tyle w przypadku ukła­dów czasu wolnego akcenty przesuwają się w Stronę zachowań, mierzonych ilościią pochłanianego przez nie czasu. Ten typ wskaźników diagnostycznych jest przydatny do oce­ny „zawartości” czasu wolnego w wymiarze interakcji społecz­nych.Jak już wcześniej wyjaśniano, do pierwszego układu czasu wolnego zaliczono wszystkie te jego formy wykorzystania, które są realizowane bez udziału imstyltuejd (lokalnych czy pomadlokałnych); pojawiają się na płaszczyźnie nieformalnych kontak­tów społecznych (np. życie towarzyskie, rozmowy z człońkami rodziny, odpoczynek bierny, indywidualne hobby itp.).

W RAMACH UKŁADU

W ra­mach drugiego układu czasu wolnego znalazły się takie zajęcia, dla których realizacji niezibędne jest istnienie pewnych lokal­nych, zinstytucjonalizowanych form organizacyjnych (np. dom kultury, obiekt sportowo-rekreacyjny, kino, teatr itp.). I wresz­cie w trzecim układzie czasu wolnego znalazły miejsce wszystkie te zajęcia, które wiążą się z odbiorem treści transmitowanych przez prasę, radio i telewizję.Jak wiadomo, trzeci układ czasu wolnego, a zwłaszcza jego najbardziej dynamiczny element — telewizja, wszedł do domi­nującego wzoru wykorzystywania czasu wolnego najpóźniej, ale też stosunkowo najszybciej stał się podstawowym składnikiem tego wzoru. Powstaje wobec tego pytanie, czy współcześnie na­dali obserwuje się tendencję rosnącej roili trzeciego układu czasu wolnego, czy też wzajemne proporcje dystrybucji czasu wolnego między owe trzy układy mają charakter ustabilizowany.

WE WSZYSTKICH KATEGORIACH

We wszystkich wyróżnionych tutaj kategoriach respondentów wystąpiło w porównywanym Okresie analogiczne zjawisko, a mianowicie: wzrost nakładów czasu na uczestnictwo w trze­cim układzie czasu wolnego. Tendencja ta najsilniej zarysowała się w populacji osób czynnych zawodowo. Wśród mężczyzn czyn­nych zawodowo uczestnictwo w trzecim układzie pod koniec lat sześćdziesiątych pochłaniało ok. połowy dziennego wymiaru cza­su wolnego, natamiast w 1976 r. już blisko 60°/o. Dane dotyczące osób czynnych zawodowo wykazały istnienie jeszcze jednego charakterystycznego zjawiska. Mianowicie wzrost dominacji trzeciego układu we wzorze wykorzystywania czasu wolnego w cyklu dobowym współwystępował z dość wy­raźnym spadkiem nakładów czasu na drugi układ i nieznacznym tylko spadkiem udziału pierwszego układu.

WZORY WYKORZYSTANIA CZASU WOLNEGO

Jednak dostępne da­ne nie pozwalają na formułowanie aż tak -kategorycznych wnios­ków, bowiem porównywany okres jest zbyt krótki. Analizowa­ne tutaj wartości empiryczne wskaźników budżetu czasu mogą byc potraktowane jedynie jako niezbyt jeszcze wyraźny symp­tom pewnych, możliwych w przyszłości przekształceń wzoru cza­su wolnego, realizowanego w cyklu dobowym. W świetle omawianych danych uzasadniona jednak wydaje się teza, że w cyklu dobowym osoby charakteryzujące się defi­cytem czasu orientują swoje zachowania przede wszystkim na trzeci układ. Interesujące jest w tym kontekście pytanie, czy analogiczne tendencje pojawiają się w cyklu tygodniowym. Dane ilustrujące wzory wykorzystania czasu wolnego według tygodniowego rytmu życia w znacznym stopniu potwierdzają poprzednio formułowane wnioski o wyraźnym związku pomię­dzy dominacją trzeciego układu we wzorze spędzania czasu wol­nego a zjawiskiem deficytu czasu.