OSOBOWOŚĆ KIEROWNICZA

Na to ostatnie w swych licznych pracach publikowanych od r. 1956 zwraca szczególną uwagę E. Jaąues — np. [Brown W. … 1965, s. 104—107],Ze sprawą cech osobowości kierowniczej wiąże się zadawnio­ny spór, czy „kierownikiem trzeba się urodzić”, czy też można się „nauczyć być kierownikiem”. Osobiście sądzę, że są ludzie, któ­rych wrodzone cechy osobowości bardziej od innych predysponu­ją do wykonywania czynności kierowniczych, i są tacy, którzy nawet ucząc się kierowania nie rokują szans stania się dobrymi kierownikami. Ale i jedni, i drudzy mogą wiele skorzystać ucząc się kierowania. Utalentowani mogą swój talent rozwinąć; pozba­wieni talentu — częściowo zastąpić go nabytą umiejętnością .Główne obowiązki kierownika widzę, jak następuje:spowodować, aby zachowanie się podwładnych przyczyniało się jak najbardziej do realizacji przypadających im zadań;umożliwić podwładnym wykonanie tych zadań;pobudzać podwładnych do rozwijania twórczych elementów ich pracy;wszczepiać im nawyki dokładnego wykonywania otrzymanych instrukcji;  przyczyniać się do rozwoju ich kwalifikacji i do ich awansu życiowego (czyli czynnie współdziałać ze stałym „doskonale­niem kadr” jako z podstawowym i bezwzględnie koniecznym warunkiem postępu kulturalnego, technicznego, organizacyj­nego i gospodarczego).

Witam na moim blogu! Nazywam się Iwona Kaczmarska i jestem z wykształcenia finansistką, bloga prowadzę w formie odskoczni od pracy, pisanie to moja pasja dlatego chce się z Wami dzielić informacjami z zagmatwanego świata biznesu i finansów.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.